पक्ष्याचे आत्मचरित्र

माझ्या अंड्याच्या शेलमधून नाजूकपणे बाहेर येत मी या जगात आलो. माझे पालक माझे सर्वात मोठे सामर्थ्य होते कारण त्यांनी मला सर्व काही चांगले कसे आणि कसे शिकवले. हळू हळू रांगत असताना, मी नृत्य करणा trees्या झाडांसह उज्ज्वल आणि चमकणारी सूर्यकिरण पाहिली. माझ्या पालकांनी मला सांगितले की हे जग आहे आणि मी ते आहे.

त्यांनी दररोज मला खायला घातले आणि घरट्यांच्या सुंदर भागामध्ये मला आरामदायक बनवले आणि जेव्हा रात्रीचा गडद कोट परिधान केला, तेव्हा त्यांनी माझ्या मुलायम पिसेने मला गरम केले. त्यांनी मला दररोज जगाच्या घडामोडी आणि मोठ्या पात्रात जीवन आणि जग कसे टिकवायचे हे शिकवले. माझ्या आयुष्यातील सर्वात रोमांचक दिवस होता जेव्हा मी कसे उड्डाण करावे ते शिकलो कारण प्रत्येक पक्ष्याच्या सामर्थ्यात एक परिपूर्ण उड्डाण होते.

मी उत्तम प्रकारे उड्डाण करू शकत नाही परंतु दररोजच्या सरावातून मी माझे उड्डाण पूर्ण केले. दररोज मी माझ्याबद्दल आणि माझ्या सभोवतालच्या जगाविषयी देखील शिकलो. माझ्या जीवनातील सर्वात वाईट दिवस म्हणजे जेव्हा मला स्वत: ला शोधायचं होतं तेव्हा मला घर सोडायचं होतं. मी घर सोडले आणि विपुलता पाहिलेल्या जगाकडे उड्डाण केले.

जेव्हा मी एकटा होतो तेव्हा खाणे आणि आरामात शोधण्याचा एक नवीन दिवस होता. सुरक्षित आणि निरोगी राहण्यासाठी मला बर्‍याच अडचणींचा सामना करावा लागला. दररोज मी रिकाम्या पोटाने घराबाहेर पडलो पण समाधान मिळालेल्या पोटात रात्री परत आलो. दररोज मी जगभर फिरून नवीन पक्ष्यांना भेटलो आणि नवीन मित्र बनविले.

माझा सर्वात चांगला जोडीदार एक लायर्डबर्ड होता त्यापेक्षा वेगळा वुडपाकर होता. आम्ही दोघांनी संपूर्ण जगाचा प्रवास केला आणि प्रत्येक हंगामात आपापल्या ठिकाणी स्थलांतर केले. हिरवळ आणि रंग पाहणे खरोखर सुंदर होते कारण माझ्यासाठी हेच होते, प्रत्येक गोष्ट म्हणजे प्रत्येक सुंदर जागेचा साक्षीदार करणे हे आयुष्यच होते. मी एक सहकारी शोधण्यासाठी महिला पक्षी आकर्षित करण्याची वेळ आली आणि मी ते केले. ती मी पाहिलेली सर्वात सुंदर लिरेबर्ड होती. आम्ही दोन्ही एक सुंदर घरटे अंतर्गत विसावा घेतला व आपले जीवन अगदी थोडे HATCHLINGS आश्चर्यकारक केले. त्यांनी आयुष्य पूर्ण केले आणि आम्ही एक सुंदर कुटुंब बनविले. हे असे जीवन आहे ज्याचे मी स्वप्न पाहिले आहे आणि ज्याचे प्रत्येकाने स्वप्न पाहिले पाहिजे.